Konserwacja podwozia bitexem efektywnie chroni metalowe elementy samochodu przed wilgocią, solą drogową i korozją. Przed aplikacją należy dokładnie oczyścić, odtłuścić oraz osuszyć podwozie, a także usunąć istniejące ogniska rdzy. Bitex tworzy elastyczną, odporną na uszkodzenia powłokę, która przedłuża trwałość podwozia. Zabieg można wykonywać często, szczególnie przed sezonem zimowym.
Konserwacja podwozia bitexem jest rozwiązaniem przeznaczonym przede wszystkim dla samochodów używanych przez cały rok, narażonych na działanie wilgoci, soli drogowej, piasku i kamieni. Zabieg mogą wykonać właściciele starszych aut, pojazdów użytkowych oraz samochodów, których fabryczna warstwa ochronna zaczęła pękać lub miejscowo odpadać. Bitex tworzy elastyczną powłokę bitumiczną ograniczającą kontakt metalu z wodą i powietrzem, ale nie zastępuje naprawy skorodowanych elementów. O trwałości zabezpieczenia decydują przede wszystkim stan blachy, dokładność oczyszczenia podwozia, odtłuszczenie, wysuszenie oraz grubość i ciągłość naniesionej warstwy.
Przygotowanie podwozia przed nałożeniem bitexu
Samochód należy ustawić na podnośniku lub stabilnych podporach, dając dostęp do całej płyty podłogowej, progów, nadkoli i punktów mocowania zawieszenia. Najpierw usuwa się luźne fragmenty starej konserwacji, błoto oraz nalot korozji. Mycie ciśnieniowe ułatwia pracę, jednak po nim podwozie musi całkowicie wyschnąć. Uwięziona pod masą wilgoć przyspiesza korozję podpowłokową i może doprowadzić do odspajania zabezpieczenia. Rdza powierzchniowa wymaga mechanicznego oczyszczenia szczotką drucianą, skrobakiem lub narzędziem pneumatycznym. Głębokie wżery, perforacje i osłabione fragmenty blachy trzeba wyciąć oraz naprawić spawaniem. Bitex nie jest preparatem konwertującym rdzę i nałożony na skorodowaną powierzchnię jedynie zasłoni problem.
Po oczyszczeniu metal odtłuszcza się środkiem kompatybilnym z wybranym systemem, a następnie stosuje podkład antykorozyjny zgodnie z kartą techniczną produktu.
Przed aplikacją osłania się tarcze i zaciski hamulcowe, gumowe elementy zawieszenia, przeguby, wydech, sondy oraz wszystkie miejsca wymagające odprowadzania ciepła. Bitexu nie nanosi się na ruchome połączenia ani na powierzchnie pracujące w wysokiej temperaturze.
Nakładanie powłoki i jej trwałość
Preparat należy dokładnie wymieszać, ponieważ składniki o różnej gęstości mogą osiadać na dnie opakowania.
Aplikacja może odbywać się pędzlem, wałkiem lub pistoletem do mas ochronnych. Powłokę nakłada się równomiernie, bez tworzenia zacieków i zamykania odpływów technologicznych. Zbyt gruba jednorazowa warstwa schnie długo i może pękać; lepszy rezultat daje parę cieńszych aplikacji po odparowaniu poprzedniej.
Na końcową trwałość zabezpieczenia wpływają przede wszystkim:
- dokładne usunięcie rdzy, soli, oleju i wilgoci;
- dobór podkładu oraz kompatybilność z masą bitumiczną;
- regularna kontrola powłoki po zimie i naprawa uszkodzeń.
Czas pełnego utwardzania zależy od temperatury, wilgotności, wentylacji i rodzaju preparatu. Samochód powinien pozostać w suchym miejscu przez okres wskazany przez producenta, najczęściej od kilkunastu godzin do kilku dni.
Prawidłowo wykonana konserwacja może zachować właściwości przez około 3-5 lat w intensywnie eksploatowanym aucie. W osłoniętych strefach, przy dobrym stanie blachy i cyklicznych przeglądach, okres ten bywa dłuższy. Powłokę należy kontrolować szczególnie po zimie, ponieważ uderzenia kamieni, sól i praca elementów nadwozia powodują mikropęknięcia. Uszkodzone miejsce trzeba oczyścić, wysuszyć i uzupełnić, zamiast nakładać nowy bitex na odspojoną warstwę.
Oczyszczenie i ocena stanu podwozia
Przygotowanie podwozia do aplikacji bitexu zaczyna się od dokładnych oględzin, nie od nakładania preparatu. Samochód należy ustawić na stabilnych podporach lub podnośniku warsztatowym, dając dostęp do podłużnic, progów, nadkoli, wnęk kół oraz miejsc mocowania zawieszenia.
Luźne osłony, nadkola i elementy utrudniające pracę trzeba zdemontować. Nie wolno pokrywać bitexem wycieków oleju, smaru ani wilgotnych powierzchni, ponieważ powłoka szybko straci przyczepność. Podwozie najpierw myje się myjką ciśnieniową, najlepiej z użyciem środka usuwającego błoto, sól drogową i tłuste zabrudzenia. Strumienia wody nie należy kierować prosto na uszkodzone wiązki elektryczne, złącza oraz odpowietrzniki. Po wyschnięciu powierzchnię trzeba oczyścić mechanicznie: szczotką drucianą, skrobakiem lub narzędziem pneumatycznym usuwa się łuszczącą rdzę, starą, odspajającą się powłokę i kamienie wbite w masę ochronną. Stabilną, dobrze związaną warstwę można pozostawić tylko wtedy, gdy producent bitexu dopuszcza aplikację na istniejącą powłokę.
Bitex nie zatrzyma korozji rozwijającej się pod spodem, jeśli zostanie nałożony na luźną rdzę albo zamkniętą wilgoć. Po oczyszczeniu należy sprawdzić blachę punktakiem lub lekkim opukiwaniem. Miękkie fragmenty, dziury i pęknięcia wymagają naprawy blacharskiej, a nie przykrycia preparatem. Miejsca skorodowane powierzchniowo można odtłuścić i zabezpieczyć odpowiednim konwerterem rdzy, o ile jest kompatybilny z bitexem.
Jak przygotować skorodowane fragmenty?
Rdza nalotowa powinna zostać zeszlifowana do stabilnego podłoża.
Pozostałości pyłu usuwa się odkurzaczem, sprężonym powietrzem oraz, czystą, suchą szmatką. Konwerter korozji musi całkowicie wyschnąć i utwardzić się zgodnie z kartą techniczną. Nie nakłada się bitexu na aktywną rdzę, mokry preparat ani powierzchnię pokrytą solą.
Osuszenie, odtłuszczenie i zabezpieczenie sąsiednich elementów
Po myciu samochód powinien schnąć w ogrzewanym, dobrze wentylowanym pomieszczeniu. Szczeliny, przetłoczenia i wnętrza profili można przedmuchać sprężonym powietrzem, ponieważ zatrzymana woda może wypłynąć dopiero w czasie aplikacji. Podłoże odtłuszcza się środkiem zalecanym przez producenta; uniwersalne rozpuszczalniki mogą zmiękczać starą powłokę lub pozostawiać film ograniczający przyczepność. Przed rozpoczęciem pracy trzeba osłonić tarcze i bębny hamulcowe, klocki, amortyzatory, przeguby, manszety, gumowe tuleje, przewody hamulcowe, wydech oraz elementy układu paliwowego.
Bitex nie może dostać się na bieżniki opon ani do ruchomych połączeń. Krawędzie zabezpiecza się folią i taśmą odporną na rozpuszczalniki. Temperatura podłoża i powietrza powinna mieścić się w zakresie podanym na opakowaniu, a wilgotność nie może sprzyjać skraplaniu pary wodnej.
Preparat przed użyciem należy dokładnie wymieszać. Dyszę, pędzel lub pistolet dobiera się do jego konsystencji, a pierwszą warstwę nakłada cienko i równomiernie. Gruba aplikacja nałożona jednorazowo może długo schnąć, spływać z pionowych powierzchni i tworzyć pęcherze. Trwałość warstwy Bitex na podwoziu zależy od przygotowania metalu, grubości powłoki, warunków eksploatacji oraz częstej kontroli zabezpieczenia.
Czynniki wpływające na trwałość warstwy Bitex na podwoziu samochodu
Bitex jest masą bitumiczną tworzącą elastyczną barierę ochronną przed wodą, solą drogową, błotem i drobnymi uderzeniami kamieni. Nie zatrzymuje jednak korozji rozwiniętej pod spodem. Nałożenie produktu na niedoczyszczoną rdzę może jedynie zamknąć wilgoć i przyspieszyć degradację blachy. W samochodzie użytkowanym głównie latem powłoka może zachować właściwości przez 4-6 lat.
Pojazd jeżdżący zimą po drogach intensywnie solonych wymaga kontroli już po 12-24 miesiącach. Trwałość skraca także częste pokonywanie dróg szutrowych, jazda w głębokich koleinach oraz mycie podwozia wodą pod wysokim ciśnieniem.
Na rzeczywistą żywotność zabezpieczenia wpływają przede wszystkim:
- dokładne usunięcie rdzy, starej powłoki i zabrudzeń,
- odtłuszczenie powierzchni przed aplikacją,
- całkowite wysuszenie podwozia oraz profili,
- zastosowanie podkładu antykorozyjnego na oczyszczonej stali,
- równomierna grubość warstwy bez prześwitów i zacieków,
- ochrona powłoki przed uszkodzeniami mechanicznymi,
- okresowe oględziny po sezonie zimowym.
Najlepszą przyczepność uzyskuje się na stabilnym, suchym podłożu przygotowanym mechanicznie lub metodą strumieniowo-ścierną. Bitex powinien być warstwą ochronną, a nie sposobem na ukrycie aktywnej korozji. Szczególnej uwagi wymagają miejsca łączenia blach, spawy, krawędzie nadkoli, okolice mocowań zawieszenia i odpływy wody.
Powłoka popękana, odspojona albo miękka wskutek nasiąknięcia wymaga lokalnego usunięcia. Naprawa polega na oczyszczeniu metalu, zabezpieczeniu go preparatem antykorozyjnym i ponownym naniesieniu masy.
Kolejną warstwę aplikuje się dopiero po wyschnięciu poprzedniej, zgodnie z temperaturą oraz czasem wskazanym przez producenta. Zbyt gruba aplikacja może długo pozostawać lepka i sprzyjać przywieraniu piasku. Pęknięcia bitexu na podwoziu samochodu rozpoznaje się przede wszystkim po zmianie ciągłości i przyczepności powłoki antykorozyjnej. Bitex, czyli masa bitumiczna nakładana na podłogę, nadkola i profile podwozia, z czasem twardnieje, kurczy się oraz traci elastyczność. Na jej powierzchni pojawiają się drobne spękania przypominające pajęczynę, długie szczeliny albo rozwarstwienia przy krawędziach. Niepokojące są także pęcherze, wybrzuszenia i miejsca, w których powłoka odstaje od blachy. Jeżeli pod bitexem widać rdzawy nalot, pęknięcie może oznaczać rozwijającą się korozję podpowierzchniową.
Jak rozpoznać pęknięcia bitexu na podwoziu samochodu?
Oględziny wykonuje się na czystym i suchym podwoziu, najlepiej po umyciu go bez silnego strumienia skierowanego w uszkodzenia.
Potrzebne są: mocna lampa, rękawice, płaski plastikowy skrobak oraz mały, tępy punktak. Samochód powinien stać na podnośniku warsztatowym albo stabilnych podporach, nigdy wyłącznie na podnośniku awaryjnym. Świeży odprysk po uderzeniu kamienia ma najczęściej wyraźny, lokalny ubytek. Pękający bitex tworzy jednak nieregularną siatkę, rozchodzi się promieniście lub odkleja większym płatem. Po delikatnym opukaniu podejrzanego miejsca metalowym elementem można usłyszeć głuchy dźwięk, wskazujący na pustkę między powłoką a blachą. Trzeba jednak unikać mocnego podważania, ponieważ można powiększyć uszkodzenie.
Czy miękki lub lepki bitex zawsze oznacza pęknięcie?
Nie. Zmiękczenie może wynikać z wysokiej temperatury, kontaktu z olejem, paliwem albo zastosowania niekompatybilnej masy naprawczej. Ważne jest dobranie kilku objawów: szczeliny, odspojenia, wilgoci, rdzy i poruszania się powłoki pod lekkim naciskiem. Gdy bitex odchodzi płatami, pod spodem często znajduje się brunatna korozja, łuszcząca się blacha lub ślady wody. Szczególnie dokładnie należy sprawdzić miejsca łączenia podłogi z progami, okolice punktów podnoszenia, mocowania zawieszenia, nadkola oraz szwy fabryczne. W tych obszarach pęknięcia bitexu na podwoziu mogą ukrywać osłabienie konstrukcji, dlatego samo zamalowanie szczeliny jest niewystarczające. Powłokę trzeba usunąć lokalnie, ocenić stan stali i dopiero potem wykonać naprawę antykorozyjną.
